Havana 2

Vandaag op het programma een bezoekje aan de lokale markt (een must-see overal ter wereld trouwens!), een boottochtje naar Casa Blanca en een bezoekje aan een sigarenwinkel. En een aperitief of twee, drie, vier…

De Cubaanse markten kan je qua kleuren vergelijken met de stiftjes van Stabilo, qua lawaai/sfeer een beetje vergelijken met de zondagsmarkt aan het Zuidstation in Brussel (want ook daar roepen de mannen allerlei dingen naar de vrouwtjes die passeren) en qua geuren met de laatste festivaldag van Rock Werchter (een mix van wil ik het wel weten wat allemaal?). De vliegen zitten overal een beetje en lappen de HACCP-regels aan hun laarsjes. De Cubanen lachen met onze soms verwonderde gezichtsuitdrukkingen vooral wanneer we bij de organen, poten, oren etc. van de varkens passeren. De kleuren van de bloemen en het fruit doen echter de geuren van het vlees snel vergeten.

We stappen via de smalle straatjes van Havana Vieja verder richting de overzetboot in de Terminal de Ferris die ons naar Casa Blanca zal brengen. Casa Blanca kan je te bezoeken voor 4 redenen:

  1. Er staat een mini Cristo Redentor
  2. Je kan er het huis van Ché Guevara, La Cabana bezoeken (hebben we niet gedaan, dit filmpje toont alles wat er te zien is)
  3. Je hebt er een prachtig zicht op Havana
  4. Je kan er de elektrische trein naar Matanzas nemen (als hij rijdt)

Maar alleen al voor punt 3 zou je de boot moeten nemen naar Casa Blanca. Het tochtje kost 2cuc h/t en duurt ongeveer 15min enkel dus daarvoor moet je het echt niet laten.

Eens terug op de andere kant van de oever krijgen we een dorstje. Gelukkig passeren we net voorbij de meest ouderwetse vervallen kroeg van heel Cuba: bar Victoria. De mannen roepen op ons vanaan de toog: “meisjes meisje kom toch enen drinken!”. Wel, dat moesten ze geen 2 keer vragen. We keren ons om en stappen de bar binnen. “3 cervezas por favor!” De eigenaar keert zich naar de oudste frigo van Havana en trekt de deur open. In de koelkast zie ik exact 3 pintjes staan. “Bon, eentje en dan terug de baan op zeker?!” De Cubanen zijn onder de indruk dat er toeristen in deze bar durven komen. Het is er niet bepaald hip en trendy, erg proper is het er ook niet en veel keuze is er ook niet (bier, rum of rum). Ze slaan een praatje met ons terwijl ze hun rum uit plastieken bekertjes drinken. Na ons pintje wil 1 van de mannen ons meenemen naar een “andere bar” waar hij ons gaat trakteren op een mojito. We volgen hem en worden meeglokt naar toerist-trap nummer 3: “toevallig” komt hij op straat een maat tegen die nu tochwel goedkope flessen rum verkoopt! Van de beste kwaliteit dan nog! Hij doet zijn rugzak open en toont ons de flessen. Vriendelijke meisjes als we zijn passen we voor de rum, want ja: we kunnen die toch moeilijk heel onze vakantie meesleuren in onze trekkersrugzak hé?! Ja das waar zegt hij, maar toch moeten we nog wat meelopen naar de andere bar. We maken hem na 10minuten stappen wijs dat we ergens gereserveerd hebben om te lunchen en hij laat ons gaan. Het hongerke begint nu wel serieus te komen en we stoppen bij La Marina, een goedkoop maar gezellig en lekker restaurantje  op de hoek ven Teniente Rey en Oficios. Na het eten moeten we ons reppen om nog op tijd in de sigarenwinkel te geraken. Miek koopt haar goesting en ik kijk op tv naar het Belgische voetbal dat wordt uitgezonden. Op de terugweg richting Casa Maria passeren we El Patchanka en speelt er muziek. Aangezien mijn voeten zeer doen en we opnieuw een dorstje hebben is het snel beslist: wij beginnen aan de afternoon-apero en blijven plakken. Franco vertrekt na een cocktail of 2 en gaat reserveren voor ons in Sia Kara Café. Miek en ik blijven nog wat aperitieven, what else?!

Een daiquiri of 3/4 later keren we naar Casa Maria terug om ons op te schmucken om vanavond de bloemetjes buiten te zetten. We beginnen met een klein hapje in Sia Kara Café en een cocktail of 2. En ja hoor, we keren terug naar onze vrienden van El Patchanka. We zitten net neer en de ober staat naast ons met 2 mojitos. “maar we moeten nog bestellen!” was onze reactie. “No pasa nada” reageerde hij terug. Dat horen wij graag! Er komt een tafeltje vrij met zicht op de bar en band dus we spurten naar daar. We zitten net neer en daar komen 2 daiquiri’s aan. “No pasa nada”. “Merci” zeggen we in koor. We zingen wat mee met de band, lachen wat met Russen die volledig naast het ritme dansen en bestellen onze eerste betalende drankjes. Enkele drankjes later sta ik buiten tegen een flik te lullen over Fidel en Raul, Miek hangt binnen ergens aan de bar. De band heeft haar materiaal al opgeruimd en komt ons vergezellen. Ze geven er nog enen en wij mogen meedrinken. We steken een tandje bij en doen ons best om nuchter over te komen. Geen idee wat die Cubanen van ons denken, maar ze zijn wel onder de indruk van onze cocktail-skills. We zijn de tel kwijt maar ik was blijkbaar mijn gsm niet kwijt: hierbij de foto’s…

Onderweg naar Casa Maria staan we nog even te zeveren met de buitenwippers van Kilometro cero we twijfelen om binnen te gaan om nog een danske te placeren, maar de voetjes doen toch iets teveel pijn (of was het het hoofdje?). Morgen vroeg dag want dan trekken we met de bus naar Vinales!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s